Dat is wat mijn moeder vaak zei als ik weer eens aan het rondsnuffelen was. Hij is ’n scheumert. In het plat Vèèns dialect gaat dat over iemand die nieuwsgierig rondkijkt — en dat doe ik nog steeds. Mijn naam is Gerjan Cluistra, misschien heb je mijn stem wel eens gehoord op de radio of in een podcast.
Het duvelsding, zoals de radio in ’t Vèèn ook wel werd genoemd, veroverde mijn hart toen ik nog een kleine jongen was. Urenlang zat ik allèèneg aan het toestel gekluisterd om te horen wat er zich in een andere wereld afspeelde. De magie die de radio op mij had, verdween nooit; misschien werd die alleen maar groter toen ik de radiostudio binnenstapte.
De kleine jongen die urenlang luisterde is een grote man geworden. Ik word er blij van om in alle vroegte de wekker te horen jengelen, om net over zessen goeie marrege te zeggen tegen jou, aan de andere kant van dat duvelsding. Of om langs een voetbalveld te zitten en jou over de radio te vertellen wat ik zie.
Anno 2025 zijn er nog meer mogelijkheden dan ooit. Podcast is een fantastisch medium. Helaas heeft de Vèènse toal daar geen woord voor. En ja, natuurlijk is de radio anders om naar te luisteren nu podcasts bestaan, maar audio — het theater of the mind — blijft altijd bestaan.
Dat scheumen doe ik nog steeds. Met een microfoon in mijn hand, op pad om mooie verhalen te vertellen. Om mooie verhalen op te halen. Dat is waar ik voor leef.